یارم رفت

      روح لحظه هایم رفت

گرمیه این آتشین احساس چون بلبل ز بامم رفت

   قلبم مرد

      یارم پاک دلدارم شادی را ز یادم برد

ای دریغ از آن همه پاکی،چون خنجر به  جانم خورد

کهنه  سالیست  خمیده  درختی    که    منم

گرکه دردست به تن بر دل و جان شیرینست

زخم تیشه  که به  دست   تو  رسد   بر   بدنم

"..."،ویرانگر لحظه هایم برایم به پایان رسید،روح نابودی عشق

در تن و جانم دمید...

تو آنقدر بزرگ و عظیم بودی ، که نه چشمانم توان دیدنت را داشت،

                                         نه دستانم قدرت لمست را،

                                         و نه حتی قلبم حقارتت را برای زیارتت می پسندید...

اما امروز که سقوط کردی نیز

    نه چشم    نه دست    و نه قلب،تو را نمی خواهند.

تو در اوج و غرور عزیز بودی ، نه در پستی و التماس

  فرض کن مرگ قناری در قفس هم مرگ نیست

  فرض کن یک شاخه گل هم در جهان هرگز نرست

  فرض کن جنگل بیابان بود از روز نخست

  در کویری سوت و کور،در میان مردمی با این مصیبت ها صبور

صحبت از مرگ محبت مرگ عشق،گفتگو از مرگ انسانیتست...

فریدون مشیری

یا که من عاشق نبودم یا که او یاری نداشت

هر رهی را هست پایانی  مگر این  راه  عشق

سالها رفتیم و رفتیم ، هیچ  پایانی  نداشت

هر دلی را هست درمانی  مگر  این  کوه  غم

سالها کندیم و کندیم ، هیچ  سامانی  نداشت

هر   کسی  را  آرزوی   بال   پروازی  بود

باز  شهبال  دل  ما  شوق   پروازی  نداشت

هر   غمی  را  آرزوی  روز   پایانی   بود

عمر این غم در  دل ما روز  پایانی  نداشت

هر دو عالم ظلمشان یک نقطه ای از ظلم اوست

آه  از یارم  که  ناچیزی  وفاداری  نداشت

آنکه مهرش بر دلم صد بار  ریشه  کرده  بود

ریشه مهرم در او بی خانه بود  خاکی نداشت

گفتمش پایان درد  هجر  و  قهرت  چون  شود

گفت این غم غیر مرگ  آخر  سرانجامی  نداشت

گفتمش   پروردگارا  کن   نصیبم  روز  مرگ

لیک در تسکین  درد  مرگ  هم  یاری  نداشت

گفتم آخر تا به کی خواهی کنی ظلم  و  ستم

گفت تا آن دم که قلبت بهر غم  جایی  نداشت

گفتمش یا آب ده یا  چشمه  را  یادم  میار

گفت  چون یادآوری  چیزی غم و زاری  نداشت

در کنارش  تا  سحر  مشغول  از  دل  گفتنم

ساقیا  می  پر  بریز  و  جام  لب  تا  لب  بکن

امشب  از  لعل  لبش  مستم  نه  از می  خوردنم

مطربا  شادانه  خوان  ای تار زن  مستانه  زن

چون  که  دیگر  طی  شد آن دور مصیبت  دیدنم

می به یک دست و به دیگر دست من نی را دهید

تا  که  دم  من  می  بنوشم  بازدم  را  نی  زنم

جان این تن عشق معشوقست و عشقش جان او

یا  بده  عشقش  به  من  یا کن رها جان از تنم

یار اگر سازد  مغان  را  خانقاه  عاشقان

به ز بنیاد سه صد مسجد که با واعظ زنم

هزاران درودم به ایران رمین

به آئین آن مردم پاک دین

به آن پاک بانوی دادار هور

که زائید مهر و زدائید کین

     خوش  باش به دنیا  و  زندگی که آدمی * گریان  به  جهان  آمد  و  خندان  روانه  شد 

نه آن دلم که به شادی ز گلی یاد کنم

ستون حرف و سخن را ز گل و خوب و بدش

نتوانم  به  جز  از  خار  او  بنیاد  کنم

به راه مهر و وفا کم نگذاشتیم ولی

ز خار  منت  او صبر  نتانم  که  کنم

گل نداند که من خاک چه لطفم به برش

مگر آنگه که وجودم ز تنش عاق کنم

گر نگیرم به دلم ریشه او را لحظه ای

چون نفس نتوان کشیدن به چشش یاد کنم

که چه بسیار فداکاری به جانم کردمش

اینک  اما  ز  تنم  منتش  آزاد  کنم

گل بمیرد گر نباشد مهرم او را ساعتی

چون ندارم بخششی گر خشمم آغاز کنم

گل گران است ولی خاک ز او بالاتر است

اینک اما سوز خود  بر  دیگری  ساز  کنم

با کمال مهر و لطف در کنار من نشست

گفت من یک مژده ام خبری برای تو

مژده  بوی  بهار   خبر  باران   تو

به هوای گریه اش من شدم مجنون او

من شدم خاک زمین به امید اشک او

دل خاک شور لخت زنده شد به زندگی

به امید  رویشی   به امید  تابشی

دل به آن گه بستم که بشکفد بر من

لاله ها خونین دل به هزاران خرمن

صاعقه درکش کرد دست خود را با من

که کنون می بارم می شوی رویین تن

منتظر  بودم  من  که  ببارد  آخر

حیف ناگه غرید من شدم خاکستر

آتشی زد بر من آتشی جانانه

فریاد کشیدم من فریادی مستانه

... و امروز می سوزم و می گریم و به گریه های خویش می خندم

      و آرزوی باران را با خود به گور خواهم برد

آری صاعقه بود ولی بوی باران نمی داد

هنوز سرگشته و حیرانم ار آن صاعقه

           ... دشمن بود در نقاب دوست ...

مستم ولی به عشق تو هوشیار می شوم*هستم ولی ز نبودت هستی شکسته ام

در زیر بار سختی و مشقت جهان*خواهان نعره ام افسوس که ساکت نشسته ام

در تند باد حادثه ها چون ستون قرص*اما کنون به نسیمت همه بر باد رفته ام

خوابم ولی به ندای تو بیدار می شوم*بیدار اما ز فراق تو در خواب گشته ام

تا قبل تو در این جهان آزاد و سر بلند*اینک ولی به نگاهت همه در بند گشته ام

از شور و از نشاط چو آب پر بوده ام ز موج*اما ز دوریت به موجی بر آب رفته ام

در طول عمر خویش چو آواز پر امید*اما کنون به امید آوازی نشسته ام

در شط زندگی همیشه جاری و روان*افسوس پشت سد عشق تو مرداب گشته ام

                             گفتم ز ابتدای خط تو آغاز می کنم

                          دیدم در انتهای خط عمر پایان گزیده ام

چون می توان به چشم یک داستان بزرگ به آن نگریست.

و داستان تلخ است اگر داستان یک زندگی بزرگ باشد.

زندگی تلخ است.

عقربه های زندگی تلخ می چرخند و ما ثانیه هایی هستیم که یکی پس از دیگری می میرند می روند تا به شیرینیه لحظه صفر عاشقی برسند.

زندگی شیرین است.

و امان از دقیقه ای که دقیقه گذشتن ثانیه هایی است که دوستان و نیتکان ما هستند.

می روند و ما باز می فهمیم که:

زندگی تلخ است.

   اما باز به نبرد ادامه می دهیم

      می ایستیم به روی صفحه مدرج زمان

         و ما منتظر می مانیم تا عقربه آن از سر ما هم بگذرد و ما هم بگذریم

و چون گذشتیم تازه درمی یابیم که:

زندگی شیرین است . . .

. . . یک روز می گذرد . . .

دوباره به دقیقه خوشبختی ما می رسد اما آن هم می گذرد و باز به ساعت داستان تلخ یک زندگی بزرگ می رسد و می گوییم:

زندگی تلخ است.

از ساعت داستان تلخ یک زندگی بزرگ نیز می گذریم

و باز به خط اول می رسیم

                                        "زندگی شیرین است چون می توان به چشم یک داستان بزرگ به آن نگریست. . ."

                           و عقربه می چرخد و روزها می گذرند. . .

از غم ایام و از رسواییم

می نویسم به تو از این سرنوشت

که چه سختی ها برای من نوشت

می نویسم به تو با جوهر خون

که به عالم چه طور گشتم زبون

می نویسم به تو با دست دلم

بر سر کاغذی از جنس گلم

می نویسم به تو با دیده خیس

از طمع های حریفان حریص

می نویسم به تو با دست تنی

که نرفت او هرگز بر گردنی

می نویسم به تو با لبهای سرد

که نمی خواهد لب لعلی مکد

می نویسم به تو با فکر دلم

چون فراریست عقل من از مشکلم

می نویسم به تو از احوال خویش

نامه ای من با ز سر تا پای خویش

عاشقی یعنی که در خود گم شدن

یعنی از بهر دل و جان بهر دل شیدا شدن

عاشق عشقم ولی افسوس که عشقم عاشم نیست

عاشقی را پیشه کردن یعنی از فکر جهان خارج شدن

یعنی از باده روی حوریان آسمانی مست و شیدا همچو بلبل بر رخ یک گل شدن

هستی و دار و ندار زندگانی را ز مستی از بر یاران زیبا روی عالی خوی این جهان غافل شدن

یعنی از عشق تا عشق را با عشق پیمایدن و از عشق معشوقان عاشق به رخ لیلی و مجنون از خدا شاکر شدن

معنی عشق را در این جهان کس نمی داند ولی در فکر من

عاشقی یعنی که از عمق دل و جان و ز بهر عشق یاران

از همه هستی و مستی وز برای لحظه ای آرامش روح لطیف و پاک آنان گم شدن